[ على را چنين گفت و ديگر همين            كزيشان قوى شد بهر گونه دين‏]

         [ نبى آفتاب و صحابان چو ماه            بهم بستى‏ء يكدگر راست راه‏]

         منم بنده اهل بيت نبى            ستاينده خاك پاى وصى‏

         حكيم اين جهان را چو دريا نهاد         بر انگيخته موج از و تند باد

         چو هفتاد كشتى برو ساخته            همه بادبانها بر افراخته‏

         يكى پهن كشتى بسان عروس            بياراسته همچو چشم خروس‏

         محمد بدو اندرون با على            همان اهل بيت نبى و ولى‏

         خردمند كز دور دريا بديد            كرانه نه پيدا و بن ناپديد

         بدانست كو موج خواهد زدن            كس از غرق بيرون نخواهد شدن‏

         بدل گفت اگر با نبى و وصى            شوم غرقه دارم دو يار وفي‏

         همانا كه باشد مرا دستگير            خداوند تاج و لوا و سرير

         خداوند جوى مى و انگبين            همان چشمه شير و ماء معين‏

         اگر چشم دارى بديگر سراى            بنزد نبى و على گير جاى‏

         گرت زين بد آيد گناه منست            چنين است و اين دين و راه منست‏

         [ برين زادم و هم برين بگذرم            چنان دان كه خاك پى حيدرم‏]

         [ دلت گر براه خطا مايلست            ترا دشمن اندر جهان خود دلست‏]

         [ نباشد جز از بى‏پدر دشمنش            كه يزدان بآتش بسوزد تنش‏

         [ هر آن كس كه در جانش بغض عليست      ازو زارتر در جهان زار كيست‏]

         [ نگر تا ندارى ببازى جهان            نه بر گردى از نيك پى همرهان‏]

         [ همه نيكيت بايد آغاز كرد            چو با نيكنامان بوى همنورد]

         [ از اين در سخن چند رانم همى            همانا كرانش ندانم همى‏