به نام حضرت دوست که هر چه داریم از اوست

سخنی است شناخته و نیکو که از پیشینیان بر ما به جا مانده :خودم کردم که لعنت بر خودم باد!

امروز این سخن را بارها برای خودم تکرار کردم.آه...کاش مرده بودم و چنین چیزی نمی دیدم. چه می شود که ما باید چنین جمله ای روی صفحه ی گیرنده ی خود ببینیم: (حوادث ناشی از چهارشنبه سوری)!؟ انگار یک کاسه آب داغ روی سرم ریخته بودند.آیا به راستی چهارشنبه سوری باید روز ماتم و سوگ باشد؟ آیا نیکوست که آیین چند هزار ساله ی خود را به خوشی های زود گذر که گه گاه به غم و اندوه و ناخشنودی دگرگون می شود بفروشیم؟ آری؛ بانی نخست همه ی این ها ما هستیم. آیا بهتر نیست به جای فراهم کردن اسباب نا خشنودی مردم و به کار بردن لوازمی ساخته ی دست بیگانگان و بد سگالان(که با دیدن این وضعیت نا خوشایند ما به ریش ما می خندند) آیین های ناب وسره ی ایرانی را به جای آوریم؟ چرا باید جامعه ی ما هر عادت پوچی از بیگانگان را بپذیرد و به آیین های پاک و نیکوی ایران دست رد بزند؟

این ها همه یک پاسخ دارد: بی بند و باری و لودگی بیش از اندازه ای در کشور ما گسترش یافته. شاید آن هنگامی که ترقه به دست در انتظار رهگذری برای آزار وی بودیم با خود نگفتیم که پس از این وی درباره ی این روز گرامی په می پندارد.شاید نمی دانستیم که این خود گامی است بلند برای نابودی ایران و فرهنگ دیرینه اش. شاید نمی دانستیم که خودمان دیگران را برای تخریب نام ایران یاری کرده ایم. و شاید نمی دانستیم چه بر سر ما خواهد آمد.

بیایید پا از زمین برداریم تا شاید ببینیم که این آبروی ایران است که تا کنون زیر پا گذاشته بودیم.