بنام خداوندی که بر همه چیز آگاه است

باز آمدم. با اندوه، دلهره و نگرانی از آینده ی سرزمینی که می خواست جانی تازه بگیرد. البته شاید هم باید شرمنده باشم، از اینکه بتان وعده ی سر خرمن دادم. شاید بیش از اندازه امیدوار بودم، شاید پیش بینی چنین دیکتاتوری آشکاری را نکرده بودم. کشوری که سرانش ادعای دموکراسی و مردم سالاری می کردند امروز شاهد کشته شدن سدها نفر از اعضای خانواده اش است. مردمی که به امید سرفرازی ایران مردی نیرومند و البته با حکومتی دیکتاتوری(البته نه به این اندازه) را از تخت به زیر کشیدند؛ امروز در خیابان ها وانت وانت کشته می دهند و سپس به نام اغتشاش گر در رسانه ی کشور خودشان محکوم می شوند. رسانه ها تصاویری پخش می کنند از وسایلی که به ظاهر مردم به آتش کشیده اند که البته مردم به خوبی می دانند که این اقدام دیکتاتورهایی همچون (م.ا) و هم دستانش است که قصد بد نام کردن مردم و مخالفانشان را دارند.البته جای شگفتی ندارد، کسانی که رسانه و گروه های نظامی و همه چیز را در اختیار دارند چرا نتوانند خود را به مردم تحمیل کنند و همیشه ادعای دموکراسی کنند در حالی که مردم به خوبی از سرشت آن ها آگاهند. این ها همان هایی هستند که مردم را به سختی در راهپیمایی پارک ملت سرکوب کردند، همان هایی که تانک جلوی آموزگار های معترض گذاشتند، همان هایی که در حرم ورجاوند امام رضا(ع) به شدت مردمی را که فقط تحصن کرده بودند را سرکوب و صد ها نفر را بازداشت کردند که هنوز سرانجام آنان روشن نیست، آن ها همان هایی هستند که امروز به بچه ی دو ساله هم رحم نکردند و البته همان هایی که همه ی عالم و آدم را محکوم به دیکتاتوری می کنند اما خود از آن ها پلید ترند.

امروز مردم ایران بار دیگر و پس از گذشت 30 سال دوباره خودنمایی می کنند و پرچم را از بد کنشان و اهریمن سرشتان پس می گیرند.

به امید آزادی ایران زمین